Manuel Antonio: "Ao reverso d'a noite"

...Loceiros degolados
desangran-se de ouro n-o Mar

De par de nós
.....................a Lua
fai ronseles infecundos

...Mentras sonea a mareta
vai folleando n-o libro d'as velas

...Irredentos velamios eshaustos
resiñados a pendurar d'a cruz

...Estrelas inconscentes
mecanizan o ouseso tic-tac

A auga toda d'os oucéanos
ensumeu-se n-unha bágoa

...E o pano branco d'o novo día
enxugará os ollos d'o ceo.

Manuel Antonio en De catro a catro

Manuel Antonio: "O cartafol d'o vento"

...O vento perdeu as follas
d'o seu cartafol
...--esas que os chuvascos
.................................mecanógrafos
...tecolean n-o manual d'os mastros?
...As gavotas non teñen quitasol
...pero fan raudos equilibrios
po-lo aramio transparente
de todal-as ortodrómicas d'o ceo
O pailebote sin velas
...-Serán esas que o vento
levou n-o seu cartafol?
...Tamén fai equilibrios n-o ronsel
...C'a boca aberta
...-cai-lle a baba-
...está mirándo-nos o babión d'o Sol.

Manuel Antonio en De catro a catro

Manuel Antonio: "Navy Bar"

       ESTE bar ten balances
        E tamén está listo
pra se facer á vela

        Encheron-nos o vaso
con toda a auga d'o Mar
pra compor un cock-tail de horizontes

        Pendurados d'as horas
        atlas xeográfico d'esperantos
están sin tradución
        E tatexan as pipas
c'o ademán políglota d'as bandeiras

        Ese cantar improvisado
                                           é o mesmo
que xa se improvisou n-algures

        Quen chegou avisándo-nos
d'esa cita noiturna que temos
c'o vento ao N E
n'a encrucillada d'as estrelas apagadas?

        Eiquí bebe de incónito
o Mariñeiro Desconecido
-sin xeografía nin literatura-
        A noite d'os naufraxos
        c'o seu brazo salvavidas
        aferrará con nosco unha vela de chubascos

        O vaso derradeiro
estaba cheo de despedidas

        Pol-as ruas dispersas
ibamo-nos fechando
cada un dentro d'a súa alta-mar

        N'o repouso d'algún vaso
todal-as noites naufraga o Bar

Manuel Antonio en De catro a catro

Manuel Antonio: "Recalada"

...







Atoparemos n-o peirán
as follas evadidas
d'o almanaque d'os nosos soños

...As novas ruas de sempre
eishibirán o escaparate
d'as mesmas noivas inéditas

...Fumaremos n-as pipas despeitivas
todal-as transeúntes
hostilidades mudas

...O vaso desbicado n-outro porto
remataemol-o eiquí n-o mesmo bar
...cabo d'o mariñeiro descoñecido
...que nos repite a mesma
ubicua sorrisa loira

N-os burdeles xa saben
que a nosa moeda
ten o anverso de ouro
e o reverso sentimental

...Os ecos imprevistos
d'o noso cantar sonámbulo
apagarán os focos d'a madrugada

...Mañán despertaremos
n`-a ausenza d'esta xornada
...Esquivouse unha folla
d'o diario efusivo

...Eramol-os espeutadores
n-a prestidixitación
d'unha hora artificial.

Manuel Antonio en De catro a catro

Manuel Antonio: "Guarda de 12 a 4"

Envergada n-un mastro d'a Lua
......agarda-nos a meia noite
......O sino de proa
......emoveita voz astral
......zarpou vogando despedidas
......Extraviaron-se os pasos d'o Mar
...n-os vieiros d'o vento desertor
......E perdeu-se po-la popa
......desamarrado
......o ronsel
......Fomo-nos trasbordando
...ao cabotaxe d'as constelacións
......Inventores de pseudocontinentes
...que imos a descobrir
......esculcamol-as roitas
...balizadas de loceiros
.........C'un faro n-a man
...cronometramos o pulso d'as tormentas
...que predín os semáforos astraes

.........-Prepara-se un naufraxo
..........c'a ausenza cómplice d'o Sol!

.................................Vente ventiño d'o Mar
.................................vente ventiño mareiro
.................................Vente ventiño d'o Mar
.................................vente noso compañeiro
......................................................(popular)
......E as horas a sotavento
...van desviando-se de nós
......A alba intrusa
...bateu as catro horas
......Era o sino de proa
...que tornaba d'o Mar
..............................a voz desarbolada
..............................o velamio frustrado

Manuel Antonio en De catro a catro

Manuel Antonio: "SOS"

    Fomos ficando sos
o Mar o barco e mais nós
    Roubanron-nos o Sol
    O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco
    Roubaron-nos o vento
    Aquel veleiro que se evadeu
pol-a corda floxa d'o horizonte
    Este oucéano desatracou d'as costas
    e os ventos d'a Roseta
ourentaron-se ao esquenzo

    As nosas soedades
veñen de tan lonxe
como as horas d'o reloxe

    Pero tamén sabemos a maniobra
d'os navíos que fondean
a sotavento d'unha singladura

    N-o cuadrante estantío d'as estrelas
ficou parada esta hora:
    O cadavre d'o Mar
fixo d'o barco un cadaleito
      Fume de pipa       Saudade
      Noite       Silenzo      Frio
      E ficamos nós sós
      Sin o Mar e sin o barco
      nós.

Manuel Antonio en De catro a catro